Republika św. Marka

Imperium. Termin dawniej oznaczający pełnię władzy nad administracją wojskową i lokalnym garnizonem, funkcjonującym w Cesarstwie Rzymskim.

Imperium. Termin dawniej oznaczający pełnię władzy nad administracją wojskową i lokalnym garnizonem, funkcjonującym w Cesarstwie Rzymskim. Znaczenie to wyewoluowało do określenia potężnego i agresywnego państwa, silnego przede wszystkim swoją armią. Siła militarna to pierwsze skojarzenie jakie nasuwa nam, kiedy słyszymy o imperium. Mało komu kojarzy się ono z handlem i usługami spedycyjnymi a tym bardziej z republiką. Historia zna jednak przynajmniej jeden przypadek, gdy to nie armia ale kupiectwo było podstawą potęgi i wpływów państwa, a władał nim nie despota, lecz miało ono ustrój republiki. Mowa naturalnie o Republice Weneckiej.

W historiografii często przyjmuje się rok 815 jako początek istnienia niezależnego państwa weneckiego, choć Bizancjum samorządność Republiki uznało dopiero w roku 887. Było to najpotężniejsze i najbogatsze średniowieczne włoskie miasto państwo. Swój status zawdzięczała Wenecji doskonale rozwiniętemu kupiectwu, niezwykle rozwiniętej średniowiecznej formie usług spedycyjnych, umiejętnie prowadzonej polityce krajowej i zagranicznej oraz dobrej lokalizacji. Na czele Republiki Weneckiej stał książę Wenecji – doża, pochodzący zwykle z jednego z potężnych rodów kupieckich. Handel transport i spedycja i usługi spedycyjne koncentrowały się głównie na flocie, żeglującej po Adriatyku i morzu Śródziemnym, chociaż Wenecja prowadziła również wymianę handlową z centrum Europy. To właśnie z Wenecji pochodził bodaj najsłynniejszy kupiec i podróżnik na świecie, Marco Polo.

Wzrost pozycji państwa nastąpił w okresie krucjat, kiedy to dysponująca znaczną flotą Wenecja czerpała zyski z przewożenia krzyżowców oraz bardzo szybko odnalazła się w nowym politycznym ładzie jaki stworzyły państwa krzyżowców w Ziemi Świętej.

Rzeczpospolita Wenecka to państwo, które najdłużej w historii bez żadnej przerwy funkcjonowało w ustroju republikańskim opierając się otaczającym ją scentralizowanym monarchiom. Dowodem na wielką potęgę republiki było rozpoczęcie wybijania złotego dukata, który był ważną monetą w Europie przez kilka kolejnych stuleci. Złoty wiek Wenecji to XVII i XVIII wiek, kiedy republika przeżywała wielki rozkwit kulturalny, wiodąc pod tym względem prym na Starym Kontynencie.

Zmierzch potęgi Republiki Weneckiej nastąpił w XVII wieku, w wyniku długich i wyniszczających wojen z Imperium Osmańskim.

Polityczna klęska Wenecji, czyli kończący wojnę z Turcją pokój w Pożarewacu w 1718 roku ostatecznie przesunął Wenecję do państw drugorzędnych a jej ostateczny kres datuje się na 1797 rok, kiedy to na podstawie układu w Campo Formio większość posiadłości weneckich wraz z samym miastem trafiła do Austrii.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*



*